de diagnose van peritonitis Het wordt meestal uitgevoerd op basis van symptomen, lichamelijk onderzoek en beeldvormingstests, de meest gebruikte is computertomografie of CT. De radiografie van de buik biedt weinig gegevens, hoewel tekenen van verlamming van de darm en verwijding van de darm te zien zijn. Echografie kan in sommige specifieke gevallen de diagnose bieden. De oorzaak van peritoneale ontsteking zal worden geïdentificeerd in de CT-scan, zoals in het geval van appendicitis of perforatie.

Bij sommige vormen van peritonitis zijn echter analytische tests van essentieel belang. Bij een bloedtest van een patiënt met secundaire of tertiaire peritonitis kan een toename van het aantal witte bloedcellen of leukocyten en andere inflammatoire parameters zoals C-reactief proteïne en fibrinogeen worden aangetoond.

Voor de diagnose van spontane peritonitis moet een paracentese worden uitgevoerd, die bestaat uit een punctie van de buik om ascitische vloeistof te analyseren. Volgens een bepaald aantal witte bloedcellen zal de vloeistof diagnostisch zijn. Soms, als de hoeveelheid vloeistof klein is en het moeilijk is om het te verkrijgen, kan een echografie nodig zijn om het beter te lokaliseren en de punctie te richten.

Anderzijds kan uit deze vloeistof het betreffende micro-organisme door kweken worden geanalyseerd om een ​​geschikte antibioticumbehandeling tot stand te brengen.

Acute Abdomen: General Principles – General Surgery | Lecturio (Oktober 2019).